Mideniz mi Aç, Yoksa Ruhunuz mu? Duygusal Yemeyi Anlamak

Mideniz mi Aç, Yoksa Ruhunuz mu? Duygusal Yemeyi Anlamak

Özet

Zor bir günün ardından kendinizi buzdolabının önünde bulduğunuz o anları düşünün. Yediğiniz o koca paket çikolata midenizi mi doyurdu, yoksa içinizdeki stresi ve kaygıyı mı uyuşturdu? Bursa Lotus Psikoloji olarak, duygusal yeme döngüsünün arkasındaki psikolojik gerçekleri, yiyecekleri bir "anestezi" olarak kullanma eğilimini ve bu kısır döngüden çıkış yollarını detaylarıyla inceliyoruz.

Giriş: Gece Yarısı Mutfağa Yapılan O Sessiz Yolculuklar

Herkes uyuduktan sonra mutfağa süzülüp, aslında hiç aç olmadığınız halde elinize geçen her şeyi yediğiniz oldu mu? Ya da patronunuzla tartıştığınızda, eşinizle kavga ettiğinizde veya sadece derin bir boşluk hissettiğinizde çözümün bir tabak makarnada ya da tatlıda olduğuna inandığınız anlar...

Eğer bu satırları okurken içinizden bir ses "Evet, tam olarak bunu yaşıyorum" diyorsa, öncelikle derin bir nefes alın. Yalnız değilsiniz. Ve daha da önemlisi, bu durum sizin "iradesiz" veya "zayıf" olduğunuzu göstermez.

Biz yetişkinler, başa çıkamadığımız duyguları bastırmak için genellikle bir araca ihtiyaç duyarız. Kimisi bunu aşırı çalışarak, kimisi alışveriş yaparak yapar. Duygusal yeme ise, insanın kendi kendini "yiyeceklerle sakinleştirme" çabasıdır. Yani o an aslında mideniz değil, ruhunuz açtır.

Fiziksel Açlık ve Psikolojik Açlık Arasındaki Çizgi

Bursa yeme bozukluğu alanında başvuran danışanlarımızla ilk yaptığımız çalışma, bedenin gerçek sinyalleri ile zihnin oyunlarını birbirinden ayırmaktır. Peki bu ikisini nasıl ayırt ederiz?

1. Geliş Hızı: Fiziksel açlık yavaş yavaş, saatler içinde gelişir. Mideniz guruldar. Psikolojik açlık ise aniden, bir yıldırım gibi gelir. Hemen, şu an o tatlıyı yemeniz gerektiğini hissedersiniz.
2. Seçicilik: Gerçekten açsanız, önünüze konan bir tabak zeytinyağlı yemek de sizi tatmin eder. Ama duygusal olarak açsanız, zihniniz spesifik bir hedefe kilitlenir: "Mutlaka şekerli, karbonhidratlı veya tuzlu bir şey yemeliyim."
3. Doyma Hissi: Fiziksel açlıkta mideniz dolduğunda durursunuz. Duygusal açlıkta ise doyma sinyali beyninize ulaşmaz; mideniz ağrıyana kadar, hatta nefes almakta zorlanana kadar yemeye devam edersiniz.
4. Sonrası: Fiziksel açlık giderildiğinde tatmin hissedersiniz. Duygusal açlık krizinden sonra ise o tanıdık ve ağır duygu gelir: Suçluluk ve utanç.

Yiyecekleri Bir "Anestezi" Olarak Kullanmak

Bursa Lotus Psikoloji'de sıklıkla gördüğümüz tablo şudur: Yemek, uyuşturucu bir etkiye sahiptir. Yoğun stres, kaygı veya öfke hissettiğinizde, beyin bu acı verici duygulardan kaçmak ister. Karbonhidrat ve şeker tüketmek, beyinde anında dopamin (haz hormonu) salgılatır.

Yani yemek yerken, o anki acınızı, yalnızlığınızı veya değersizlik hissinizi 15 dakikalığına "uyuşturmuş" olursunuz. Tıpkı fiziksel bir acıyı dindirmek için ağrı kesici yutmak gibi. Ancak sorun şudur: 15 dakika sonra o haz biter, uyuşma geçer ve asıl sorun (stresiniz, yalnızlığınız) hala oradadır. Üstüne bir de "Yine çok yedim" suçluluğu eklenir veözgüveniniz derinden sarsılır.

Peki Ne Yapmalıyız? Çözüm Diyet Değildir!

Duygusal yeme sorunu yaşayan biri diyetisyene gidip eline bir diyet listesi aldığında, genellikle başarısız olur. Çünkü sorun tabağınızdakiler değil, kafanızdakilerdir. Acıkan ruhunuza brokoli vererek onu susturamazsınız.

Bursa'da yürüttüğümüz duygusal yeme tedavisi süreçlerinde biz yemeği yasaklamayız. Sizinle birlikte şu soruların cevaplarını ararız:

• Yeme krizinden 5 dakika önce ne hissettin?
• Hangi duygu sana o kadar ağır geldi ki, onu yemekle örtmek istedin?
• Yemek yemenin dışında kendini nasıl sakinleştirebilirsin?

Sonuç: Bedeninizle Barış İmzalayın

Duygusal yeme, kendinizle verdiğiniz bir savaştır ve bu savaşta iki taraf da sizsiniz. Yiyecekleri bir ödül veya ceza mekanizması olmaktan çıkarmak, kendi duygularınıza şefkatle yaklaşmak zaman alır. Eğer bu döngünün içinde sıkışıp kaldıysanız, Bursa Lotus Psikoloji'deki uzman klinik psikologlarımızla bu yükü paylaşabilir, yiyeceklerle ve bedeninizle yeniden sağlıklı bir bağ kurabilirsiniz. Savaşmayı bırakın, anlamaya başlayalım.